درود
مدت ها بود به دنبال فرصتی برای عنوان پاره ای از مشکلات در گروه های رادیولوژی دانشگاه های تهران بودم.امروز در این تالار گفتگو فکر میکنم مکان مناسبی برای عنوان این مطلب است.
ازدانشگاه علوم پزشکی ایران شروع میکنم که رتبه ی نخست را دارد.گروه رادیولوژی این دانشگاه شامل اساتیدی چون آقای دکتر شرفی- دکتر نشاسته ریز- آقای مازیار –خانم رجایی –آقای مهندس پیدایش-استاد تورچیان و چند تن از کارشناسان گروه است.جناب آقای دکتر شرفی که به عنوان مدیر گروه نیز فعالیت دارند تقریبا بار اصلی آموزش فیزیک تمامی درسهای اصلی را به عهده دارند و تجربه و تلاش بسیار زیاد ایشان در آموزش چهره ای محبوب از ایشان را در نظر دانشجویان پدید آورده ولی عدم استفاده از روش های نوین آموزشی مانند فایل های PPT ,flash از نکاتی است که سالهای آخر تدریس ایشان را تحت الشعاع قرار داد.دکتر نشاسته ریز که شهرت ایشان در امتحانات سخت پایان ترم است و از دیگر خصوصیت های ایشان نیز تسلط بسیار زیاد بر روی فیزیک کریستینسن تا آنجا که بارها دانشجویان مقطع کارشناسی پیوسته از تدریس دوباره این درس توسط ایشان به جای تدریس دروسی مانند فیزیک CT و MRI گلایه کردند ولی دلیل ایشان عدم تسلط دانشجویان بر روی این درس بود تا برای سالها این درس به صورت تکراری در دانشگاه تدریس شود و دانشجویان ایران نسبت به تهران در فیزیک CT و MRI بسیار ضعیفتر باشند البته با واحد های کارشناسی پیوسته این مشکل تا حدودی مرتفع می شود و از دیگر نقاط قوت ایشان درس رادیوبیولوژی بود که گرایش ایشان بود و بسیار مسلط و خوب تدریس میکردند.آقای مازیار یک استاد اثر گذار بودند که در دوره ی کارشناسی واحدی تدریس نمیکردند.خانم رجایی که به ظن بسیاری از دانشجویان کلاس های تاریکخانه ایشان در دوره ی کارشناسی بسیار سخت میگذشت و به جای آموزش مطالب نوین مانند پروسسور های خشک و لیزری و مانیتورینگ در CR وDDR به همان مطالب تکراری دوره ی کاردانی گذشت.آقای مهندس پیدایش که تسلط زیاد ایشان بر اصول دستگاه ها این درس تلخ را به درسی شیرین و لذت بخش مبدل میکرد و البته ایشان هم در دوره ی کاردانی و کارشناسی مطالب مشابهی را تدریس میکردند.استاد تورچیان هم که باز نشسته شدند و آرزوی سالهایی با آرامش دارم.
در نقدهای بعدی به دانشگاه های تهران و شهید بهشتی خواهم پرداخت.
