دانشمندان موفق به استخراج «DNA» نئاندرتالی که 100 هزار سال قبل می زیست شده اند. این قدیمی‌ترین DNA انسانی است که تاکنون کشف می‌شود.

 به گزارش سرویس «علمی» خبرگزاری دانشجویان ایران، این DNA از دندان بقایای کودکی از نسل نئاندرتال ها که در غار «اسکلادینا» در آبگیر رود «میوز» در بلژیک پیدا شده بود استخراج شده است.

این مطالعه که نتایج آن در نشریه «Current Biology» گزارش شده، حاکی از آن است که خویشاوندان دوردست ما از لحاظ ژنتیکی متنوع تر از آن بودند که قبلا تصور می شد.

 البته زمانی که پای انسان های اولیه در حدود 35 هزار سال قبل به اروپا باز شد، از تنوع ژنتیکی نئاندرتال ها، شاید به دلیل تغییرات آب و هوایی یا بیماری ها، به شدت کاسته شده بود.

 پژوهشگران فرانسوی و بلژیکی این مواد ژنتیکی را از میتوکوندریا جدا کردند. میتوکوندریا ساختمان هایی در سلول هستند که نقش نیروزایی دارند.

 دانشمندان سلسله 123 «حرف» DNA (بی پی) را رمزگشایی کرده و آن را با سایر سلسله‌های DNA نمونه نئاندرتال هایی به قدمت 29 هزار سال تا 42 هزار سال مقایسه کردند.

 تیمی فرانسوی تحت سرپرستی دکتر کاترین هانی در این نشریه نوشت:«سلسله اسکلادینا آشکار کرده است که تنوع ژنتیکی نئاندرتال ها تاکنون کمتر از حد واقعی تخمین زده شده بود.»

این یافته ها حکایت از آن دارد که تنوع ژنتیکی در دوره های ابتدایی تاریخ نئاندرتال ها بیشتر از زمان های اخیرتر، یعنی دوران آغاز ورود انسان به اروپا، بود.

به گزارش ایسنا از بی‌بی‌سی، نئاندرتال ها از 230 هزار تا 28 هزار سال قبل در اروپا، آسیای میانه و خاورمیانه می زیستند.

آنها شکارچیانی ماهر بودند و به خوبی خود را برای زندگی در عصر یخبندان تطبیق داده بودند؛ اما پس از ظهور انسان های مدرن (کرو-مگنون ها) به تدریج از صفحات اروپا محو شدند.

علت انقراض نئاندرتال ها مجهول است، اما نظریه های گوناگونی در این زمینه مطرح شده است که از جمله عوامل بیولوژیکی، زیست محیطی و فرهنگی را ذکر می کند.