فتودینامیک تراپی مؤثرترین روش در جلوگیری از پیشرفت و بهبود درمان سرطان پستان است.

به گزارش خبرنگار «پژوهشی» خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، دکتر محمد حسین میران بیگی، دانشیار گروه مهندسی پزشکی دانشگاه تربیت مدرس و همکارانش در پژوهشی به مدل سازی روش فوتو دینامیک تراپی در درمان سرطان پستان با پیشرفت قفسه سینه‌یی و اثرات آن بر درمان این بیماری پرداخته اند.

عود سرطان پستان پس از جراحی و برداشت بافت سرطانی یکی از چالش های درمانی در 5 درصد بیماران مبتلا به سرطان پستان است که دلایل متعددی نظیر عدم دقت کافی در برش دادن و برداشتن نواحی مرزی به گونه‌ای که در آن نواحی مقداری از بافت سرطانی باقی بماند، گسترش سلول های سرطانی از طریق عروق لنفاوی درم و متاستاز سلول های سرطانی از طریق خون به محل عمل در بروز آن مؤثر است.

اگر ضایعه در یک محل متمرکز باشد، عمل جراحی می‌تواند مثمرثمر باشد اما گاهی جراحی به دلیل وسعت ضایعه روی قفسه سینه و یا رادیوتراپی قبلی مقدور نیست که در این موارد شیمی درمانی و پرتو درمانی به عنوان روشهای تهاجمی توصیه می‌شوند اما طبق نتایج به دست آمده احتمال عدم موفقیت روش اول 30 درصد و روش دوم 55 درصد است.

در مقابل، فتودینامیک تراپی (PDT) موجب مرگ سلولی در تومورهای بدخیم جلدی که در مراحل اولیه هستند، شده و نتایج درمان با این روش رضایتبخش است؛ ضمن آن که PDT تکنولوژی جدیدی نیست و امروزه برای جلوگیری از پیشرفت لنفی سرطان پستان بسیار مؤثر است.

به گفته محققان این طرح، فتودینامیک تراپی مبتنی بر تخریب سلول های سرطانی بر اثر واکنش های فتوشیمیایی است که نقش اصلی آن بر عهده نور و واکنشگرهای نوری است.

در مدل سازی روش PDT لازم است غلظت واکنشگر نوری در بافتهای سالم و سرطانی در مدت زمان درمان مشخص باشد و بدین منظور از فتوفیرین به عنوان رایج‌ترین واکنشگر نوری در زمینه PDT که در درمان تمام سرطانها از جمله سرطان مثانه، روده بزرگ، مری، ریه، پروستات، پوست موفق بوده است استفاده شد.

به گفته محققان، با استفاده از روابط ریاضی، توزیع واکنشگر نوری در بافت ها همراه و با تاثیر نور در تخریب بافت هدف برای پر کاربردترین واکنشگر نوری فوتوفوین مدلسازی شده که در آن تاثیر تجمع بیشتر دارد در تومور نسبت به سایر بافتها نشان داده می‌شود.

مزیت مدل سازی و شبیه سازی انجام شده در بهینه سازی روش فتودینامیک تراپی بدون نیاز به روش های سعی و خطای کلینیکی است؛ به این ترتیب می توان مناسبترین زمان برای تابش لیزر را تخمین زد. همچنین نتایج حاصل نشان می دهد، هر چه میل ترکیبی دارو با سلولهای بافت سرطانی نسبت به سایر بافتها بیشتر باشد، موفقیت درمان افزایش می‌یابد.

گفتنی است، این پژوهش با همکاری دکتر محمد حسین میران بیگی و دکتر معصومه نجفی از گروه مهندسی پزشکی دانشگاه تربیت مدرس و نادیا نقوی از مرکز بیماری های پستان جهاد دانشگاهی علوم پزشکی تهران انجام شده است.