بعد از کشف اشعهX در سال 1895 آثار بیولوژیکی آن خیلی زود مشخص شد . در سال 1896 Lister  در انگلستان ، Grubbe ، Ludlam    در ایالات متحده پیشنهاد کردند که از پرتوهای  X  می توان در درمان سرطان استفاده کرد و به این ترتیب درمان اولین بیمار به وسیله رادیوتراپی در سال 1899 گزارش شد. قبل از سال 1940 انرژیهای تابشی که به منظور درمان استفاده می شد خیلی بیشتر از انرژیهای مورد استفاده در رادیولوژی تشخیصی نبود. با ساخته شدن بتاترون در سال 1940 زمینه برای درمان مگاولتی فراهم شد. کاربرد چشمه های رادیواکتیو مصنوعی در پرتودرمانی با ساخته شدن نخستین دستگاه ⁶⁰CO  در سال 1951 عمومیت یافت. روشهای جدید رادیوتراپی از طریق آزمون و خطا توسعه پیدا کردند .اما توسعه آن همواره به دلیل توسعه نسبتاً کند دانش و تکنولوژی محدود می شده است. پیشرفتهایی در زمینه دوزیمتری، توسعه تکنیکهای کامپیوتری، کاربرد آنها در تصویربرداری و طراحی شتابدهنده های خطی زمینه پیشرفت و نوآوری در رادیوتراپی را در نیمه دوم قرن بیستم فراهم آورد. این سری از توسعه ها منجر به پیدایش Conformal Radiotherapy  شدند که در آن امکان محدود کردن میدانهای تابش به شکل مورد نظر و دلخواه فراهم شده است. Conformal Radiotherapy  صحت هدف گیری تابش نسبت به تومور یعنی هدف گیری که به مشخصات آناتومیکی و مکان ژنومتریکی تومورهای ماکروسکوپیک بستگی دارد را به حداکثر مقدار می رساند، اما در زمینه عمق و همچنین خصوصیات بیولوژیکی یا رادیولوژیکی اطلاعاتی را در نظر نمی گیرد.