براساس مطالعات انجام شده، افسردگی یک فاکتور خطرساز برای ایجاد بیماری ایسکمیک قلبی و انفارکتوس میوکارد است و بیماریهای مذکور جزو علل اصلی مرگ زودرس و ناتوانی در سراسر جهان به شمار می آیند.
دکترهمایون امینی، عضو هیات علمی گروه روانپزشکی و مرکز تحقیقات روانپزشکی و روانشناسی دانشگاه علوم پزشکی تهران با بیان این مطلب به خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا) واحد علوم پزشکی ایران گفت: بیماری های قلبی عروقی و افسردگی تک قطبی، جزو علل اصلی مرگ زودرس و ناتوانی در سراسر جهان هستند به طوری که در هر لحظه، افسردگی 6 درصد مردان و 18 درصد زنان را در جمعیت عمومی مبتلا میکند و 30 درصد بیماران قلبی نیز از افسردگی رنج می برند.
وی با اشاره به مطالعههای گوناگون در افراد مختلف در خصوص نتایج حاصله گفت: سابقه افسردگی با خطر ابتلا به بیماری ایسکمیک قلبی مرتبط است. همچنین در یک دوره تحقیق چهارساله پس از کنترل عواملی مانند سیگار، شاخص توده بدن(BMI)، سکته مغزی، دیابت و سرطان مشخص شد میزان مرگ و میر افراد افسرده به علت ابتلا به بیماری قلبی چهار برابر افراد غیر افسرده دارای عارضه قلبی است.
دکتر امینی ادامه داد: تشخیص افسردگی پس از ایجاد یک بیماری قلبی گاهی مشکل به نظر می رسد اما بسیاری از علائم جسمانی افسردگی مانند خستگی و اختلال در اشتها و خواب به علت بیماری طبی نیز رخ می دهد بنابراین باید بیشتر به علائم دیگری مانند خلق افسرده، گوشه گیری اجتماعی، ناامیدی، درماندگی و احساس گناه، توجه کرد.
وی با اشاره به اینکه شواهد کافی برای درمان افسردگی و اثر آن در بهبود بیماری های قلبی وجود ندارد، تاکید کرد: با این حال، به دلیل بهبود خلق و بهبود کیفیت زندگی توصیه میشود که در موارد خفیف افسردگی از روان درمانی مثل رفتار درمانی شناختی یا روان درمانی بین فردی به تنهایی استفاده کرد ولی در موارد متوسط تا شدید، معمولا درمان دارویی تجویز میشود.
دکتر امینی دراین خصوص داروهای ضدافسردگی مهارکننده اختصاصی بازجذب سروتونین (SSRIS) را به دلیل آنکه حداقل عوارض قلبی عروقی را دارا هستند، توصیه کرد.
وی در پایان افزود: بیماران با افسردگی پس از انفارکتوس میوکارد در معرض خطر بیشتری از جهت کیفیت زندگی پایین تر، افت عملکرد شغلی، افزایش ناتوانی، استفاده بیشتر از خدمات پزشکی، تبعیت کمتر از دستورات دارویی قلبی و تغییرات سبک زندگی هستند بنابراین توجه به افسردگی و درمان آن در کنار افزایش حمایت های اجتماعی در امتداد سایر درمان های ارائه شده به بیماران دچار بیماری ایسکمیک قلبی حائز اهمیت است.
