خبرگزاری جمهوری اسلامی ‪۸۵/۰۳/۰۱‬

در یک مقاله که به تازگی ارائه شده است به بررسی مزایا و معایب ژن درمانی پرداخته می‌شود.

ژن درمانی پروسه‌ای است که در درمان بیماری‌های ناعلاج توسط انتقال داکسی ریبو نوکلئیک اسید بکار می‌رود و انتقال به دو صورت انجام می‌شود از طریق وکتورها و انتقال برهنه داکسی ریبو نوکلئیک اسید.

در مقاله‌ای که در این ارتباط در نهمین کنگره ژنتیک ایران ارائه شد، آمده است: از میان ‪ ۳‬هزار و ‪ ۵۰۰‬بیماری ژنتیکی شناخته شده حدود یک سوم آنها نقص در یک ژن دارند، ژن درمانی در اینگونه موارد از دشواری‌های کمتری برخوردار است.

شاه حیدری و عبیری از دانشکده علوم و دانشکده پزشکی دانشگاه تهران در مقاله خود نوشتند: در بررسی‌های صورت گرفته از سال ‪ ۱۹۸۹‬تا سال ‪،۲۰۰۵‬ دیده شد که بیشترین موارد ژن درمانی در سال ‪ ۱۹۹۹‬صورت گرفته که از این میان ‪ ۶۶‬درصد در آمریکا و ‪ ۲۹‬درصد در اروپا بوده است.

اقدامات انجام شده در زمینه ژن درمانی ‪ ،۱‬دو درصد مربوط به فاز سه و ‪ ۶۲‬درصد در فاز یک هستند.

در این تحقیق دیده شد که بیشترین ناقلینی که در ژن درمانی استفاده می‌شوند ادنوویروس‌ها ‪ ۲۵‬درصد و رتروویروس‌ها ‪ ۲۴‬درصد می‌باشند و به میزان کمتری از لیپوزوم‌ها و غیره استفاده شده است.

در بیماری نقص شدید سیستم ایمنی به دلیل خطرات پیوند مغز استخوان در درمان، دانشمندان به فکر ژن درمانی افتادند ولی علی رغم تلاش‌های زیاد دانشمندان فرانسوی جهت درمان بیماری نقص شدید سیستم ایمنی در میان کودکان مبتلا باعث شد که دو نفر از آنها به لوسمی نیز مبتلا شوند.

این مقاله افزود: فاکتورهای متعددی مانع کارایی ژن درمانی شده‌اند از جمله پاسخ‌های ایمنی، ناقلین ویروسی، بیماری‌های چند ژنی و مهمترین آنها ورود داکسی ریبو نوکلئیک اسید هدف به ژنوم و همچنین تقسیمات سریع سلول می‌باشد که بایستی در طول زندگی شخص چندین نوبت این عمل صورت گیرد.

این محققان در آخر اشاره کردند که ژن درمانی قادر به علاج بسیاری از بیماری‌ها بدون استفاده از داروها است و همانطور که می‌دانیم درمان‌های کنونی در جهت رفع علائم بیماری است تا علت آن و علی رغم معایبی که برای این تکنیک ذکر شد نیاز به آن همواره احساس می‌شود.

نهمین کنگره ژنتیک ایران روز شنبه در مرکز همایش‌های بیمارستان میلاد افتتاح شد و امروز (دوشنبه) به کار خود خاتمه می‌دهد.