محققين راهي را يافته اند كه نه تنها براي حفاظت از بافت سالم از تاثيرات سمي درمانهاي راديوتراپي بلكه براي افزايش احتمال مرگ تومور مفيد است.
پژوهشگران درگير اين پروژه از دانشگاه Pittsburgh (آمريكا) و موسسه ملي سرطان آمريكا (NCI)، بخشي از موسسه ملي سلامت، اعلام كردند كه آنها بر روي هدف درمان سرطان مصمم هستند.
برطبق بررسي Jeff S. Isenberg ، M.D، M.P.H، پروفسور بخش ريوي، آلرژي و خدمات فوري پزشكي در بخش پزشكي Pitt school يافته هاي اين بررسي را در 21 اكتبر سال 2009 در ژورنال Science Translational Medicine منتشر كردند كه بيش از نيمي از بيماران سرطاني حداقل در بخش تشعشع درمان شده اند. اما همان مقدار از تشعشع كه مي تواند سلولهاي سرطاني را از بين ببرد همچنين مي تواند سلولهاي سالم را نيز از بين ببرد و منجر به اثرات جانبي مثل حالت تهوع، استفراغ، زخمهاي پوستي، جوش، ضعف و خستگي شود. اكسپوژر پرتوي طولاني مدت مي تواند منجر به ايجاد جاي زخم و مرگ سلولهاي سالم شود.
Dr. Isenberg و همكاران NCI او، يك روش نشانگر بيوشيميايي شناسايي كرده اند كه مي توانند عميقا" آنچه را كه در هر دو نوع سلولهاي سالم و سرطاني در هنگام اكسپوژر اتفاق مي افتد را تحت تاثير قرار دهد. در آزمايشات موشها، آنها دريافتند كه اگر مانع اتصال مولكولي به نام thrombospondin-1 به گيرنده سطحي سلولش به نام CD47 شويم، مي توانيم تقريبا" سلولهاي سالم را كاملا" از دزهاي استاندارد و خيلي بالا محافظت كرد.
ما نمي توانستيم آن چيزي را كه مي بينيم باور كنيم. Dr. Isenberg مي گويد: « اين اثر حفاظتي چشمگير در پوست، ماهيچه و سلولهاي مغز استخوان اتفاق مي افتد كه بسيار دلگرم كننده است. سلوهايي كه ممكن است براثر پرتودهي از بين بروند، هنگامي كه با مواد thrombospondin-1/CD47 مسدود شوند مي توانند زنده بمانند و به فعاليت خود ادامه دهند.»
David D. Roberst ،PH.D در مركز تحقيقات سرطاني NCI اشاره مي كند كه نگراني هايي وجود دارد كه در اين روش براي نگه داشتن سلولهاي سالم خطر محافظت سهوي از سلولهاي تومورال نيز وجود دارد. در آزمايشات ما، سركوبي CD47 با قدرت زياد رشد تومورها را در پروسه درمان به تاخير مي اندازد.
محققين گزارش داده اند كه به طور دقيق مشخص نيست كه چرا متوقف سازي CD47 منجر به اين اثرات مي شود. ممكن است كه تشعشع پاسخ ايمني را به تومورها حتي در هنگام كشتن سلولهاي تومورال از بين ببرد ولي متوقف سازي CD47 امنيت را براي سلولهاي ايمني نگه مي دارد. كاهش سطوح CD47 برروي سلولهاي تومورال همچنين مي تواند آنها را نسبت به حمله سيستم ايمني بدن بيمار بعد از درمان حساستر كند. متناوبا"، متوقف سازي صدمات به سلولهاي عروقي ممكن است جريان خون را بهبود بخشيده تا به طور طبيعي رخ داد ايمني ضد توموري را براي رسيدن آسانتر به سلولهاي سرطاني ممكن سازد.
Mark Gladwin، M.D، رئيس موسسه پزشكي عروق مي گويد: « هم اكنون محققين در حال مطالعه برروي نقش اين نشانگر در چندين حوزه هستند. » او مي گويد: « Dr. Isenberg و تيم او در حال آزمايش چندين راه درمان براي بيماري هاي هايپرتنشن ريوي، التيام زخم، بيماري سلولهاي داسي و حمله قلبي بر اساس روش thrombospondin-1/CD47 هستند.»
