در این مطالعه تجربی ۱۱۰ سر موش نر نژاد ویستار با وزن ۲۵۰ تا ۳۰۰ گرم استفاده شد. ‏طی آزمایش ۱، ابتدا به صورت دوطرفه روی هسته قاعده ای جانبی آمیگدال، کانون راهنما قرار داده شد. یک ‏هفته بعد موش در مدل یادگیری احترازی غیرفعال آموزش داده شد. ● روش بررسی: در این مطالعه تجربی ۱۱۰ سر موش نر نژاد ویستار با وزن ۲۵۰ تا ۳۰۰ گرم استفاده شد. ‏طی آزمایش ۱، ابتدا به صورت دوطرفه روی هسته قاعده ای جانبی آمیگدال، کانون راهنما قرار داده شد. یک ‏هفته بعد موش در مدل یادگیری احترازی غیرفعال آموزش داده شد. داروی کورتیکوسترون (۰.۱، ۰.۵، ۱ و ۳ ‏میکروگرم با ازا هر طرف) ۳۰ دقیقه قبل از تست بخاطرآوری که ۴۸ ساعت بعد از آموزش انجام شده بود، ‏به داخل هسته قاعده ای جانبی آمیگدال تزریق و سپس یاد گرفته های حیوان با ملاک های ارزیابی مدت زمان ‏نهفته قبل از اولین ورود و کل زمان طی شده در ناحیه روشن طی ۱۰ دقیقه سنجش شد و با گروه کنترل ‏مقایسه گردید. در آزمایش ۲، یک هفته قبل از آموزش، تخریب هسته قاعده ای جانبی آمیگدال با داروی‏NMDA ‎‏ صورت گرفت و ۴۸ ساعت بعد از آموزش کورتیکوسترون ۱و۳ میلی گرم به ازا هر کیلوگرم وزن ‏حیوان به صورت زیرجلدی تزریق شد و نتایج با گروه شاهد مقایسه گردید. همچنین در انتها اثرات احتمالی ‏تخریب هسته قاعده ای جانبی آمیگدال بر فعالیت حرکتی حیوان مورد بررسی قرار گرفت. ● یافته ها: نتایج نشان می دهد که تزریق کورتیکوسترون به داخل هسته قاعده ای جانبی آمیگدال بطور وابسته ‏به دوز سبب اختلال در بخاطرآوری اطلاعات می شود (P<۰.۰۱). همچنین اثرات تزریق سیستمیک ‏کورتیکوسترون به دنبال تخریب آمیگدال تعدیل می شود (P<۰.۰۱). ضمنا تخریب هسته قاعده ای جانبی ‏آمیگدال اختلال حرکتی خاصی ایجاد نمی کند.‏ ● نتیجه گیری: یافته های فوق نشان می دهد که فعال شدن گیرنده های گلوکوکورتیکوئیدی هسته قاعده ای ‏جانبی آمیگدال نقش مهمی در بخاطرآوری اطلاعات بازی می کند. ضمنا هسته قاعده ای جانبی آمیگدال ‏نقش مهمی در واسطه گری اثرات سیستمیک گلوکوکورتیکوئیدها بر بخاطرآوری حافظه دارد