تصويربرداري PET بعد از راديوتراپي قفسه سینه براي سرطان ريه مفيد است.
بر طبق يافته هاي اخير در اسكن PET كاهشي سريع در فعاليت متابوليك بعد از راديوتراپي براي سرطان سلول غير كوچك (non-small cell lung cancer) ديده مي شود كه با كنترل مناسب و موضعي تومور در ارتباط مي باشد. به علاوه، پژوهشگران همچنين دريافتند كه هر چقدر فعاليت متابوليك بالاتر باشد و سايز تومور مورد اسكن PET قبل از درمان بزرگتر باشد، احتمال مرگ بيمار بر اساس سرطان ريه بيشتر خواهد بود.
يافته هاي اين پژوهش ها توسط محقيق دانشگاه Thomas Jefferson در فيلادلفيا در نوامر سال 2009 در پنجاه و يكمين نشست ساليانه انجمن آنكولوژي رادیوتراپی آمريكا (ASTRO)كه در شيكاگو برگزار شد، ارائه گرديد. Dr. Maria Werner، پروفسور رشته آنكولوژي رادیوتراپی در دانشگاه پزشكي Jefferson مي گويد: « اسكن PET در مقايسه با CT و MRI كه نمايش دهنده تصاوير آناتوميكي هستند، يك دستگاه پديدار كننده تصاوير مولكولي در سرطان ريه مي باشد. دستگاه PET به يكي از مهمترين دستگاهها در ارزيابي مرحله سرطان ريه و سنجش پاسخ به درمان تبديل شده است.»
Dr. Maria Werner و همكارانش آناليزي را در گذشته بر روي 50 بيمار با سرطان ريه كه تصوير برداري PET را قبل و بعد از راديوتراپي دريافت كرده بودند رهبري كردند. آنها فاكتورهايي را براي عدم موفقيت موضعي تومور پيش بيني كردند. محققين فعاليت متابوليك را با استفاده از ميزان ماگزيمم برداشت استاندارد سازي شده(mSUV) ارزيابي كردند. آنها همچنين سايز تومور (حجم متابوليك تومور) را اندازه گيري كردند.
خطر عدم موفقيت موضعي براي هر واحد كاهش يافته در mSUV از اولين اسكن Posttherapy كم شد. زماني كه اين وضعيت با اسكن Pretherapy PET مورد مقايسه قرار گرفت، ميزان mSUV تومور اوليه به ميزان 72% از اولين اسكن Posttherapy و به ميزان 76% تا دومين اسكن و 77% تا سومين اسكن كاهش يافت. 19نفر از بيماران موفق شدند تا پاسخ متابوليك كاملي را در زمان 6/10 ماه درمان دريافت كنند. 8 نفر از بيماران از عدم موفقيت موضعي رنج مي بردند. ديگر عوامل مهم در ارتباط با افزايش ميزان عدم موفقيت موضعي بود كه شامل، جنس مونث، IV Stageو سايز بزرگ تومور بود.