ناشنوا، کم شنوا و سخت شنوا دارای تعاریف متفاوتی هستند که هنگام غربالگری باید مورد توجه قرار گیرند.

دکتر مهین صدایی، مدیر گروه بخش شنوایی‌شناسی دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران در

گفت‌وگو با خبرگزاری دانشجویان ایران - واحد علوم پزشکی تهران - ضمن بیان این مطلب گفت: فردی از سلامت شنوایی برخوردار است که در مسیر شنوایی او اعم از گوش خارجی، میانی و داخلی و سیستم مرکزی شنوایی هیچگونه اختلالی وجود نداشته باشد. طبیعتاً اگر خوب بشنویم، خوب و طبیعی نیز می‌توانیم صحبت کنیم. اگر اختلالی در مسیر شنوایی فرد و بالاخص کودکان وجود نداشته باشد معمولاً بسیار خوب می‌توانند صحبت کنند. اما اختلال نسبی است و همة افراد به یک اندازه اختلال شنوایی ندارند. به عنوان مثال نمی توانیم بگوییم فردی که سیستم مرکزی‌اش دچار اختلال شده همان مشکل را دارد که اگر سیستم محیطی شنوایی‌اش

می شد. اگر کسی در سیستم مرکزی اش اختلال داشته باشد، اگرچه راههای شوایی اش سالم است یعنی کلمات را می شنود اما نمی تواند تشخیص کلمات را دهد.

وی افزود: فردی که سیستم حسی- عصبی اش دچار اختلال است نیز بر حسب اینکه اکتسابی یا مادرزادی باشد متفاوت است. فردی که اختلال مادرزادی دارد و بخشی از گوش داخلی در او تشکیل نشده و یا سلولهای حساس شنوایی آسیب دیده است در زمان آزمایش چیزی حدود70-60 دسی بل افت شنوایی داشته باشد به او سخت شنوا گفته می‌شود.

دکتر صدایی گفت : ناشنوا به فردی اطلاق می‌شود که هیچگونه شنوایی نداشته باشد و به عبارت دیگر از باقی مانده شنوایی اش نتواند به عنوان کانال ارتباطی استفاده کند. اگر فردی در بدو تولد ناشنوا یا سخت شنوا باشد طبیعتاً نمی تواند گفتار اطرافیان را به خوبی بشنود و بالطبع بسیاری از جملات را نیز نمی‌تواند بسازد و ارتباط او با محیط اطراف برقرار نمی گردد. آنچه در این میان برای ما اهمیت دارد حفظ ارتباط این کودکان با محیط اطرافشان است.

وی گفت: متأسفانه تشخیص ناشنوایی در بدو تولد کمتر اتفاق می افتد در صورتی که غربالگری شنوایی این افراد بسیار با اهمیت است. هر چه تشخیص این افراد سریعتر صورت گیرد کار توانبخشی و تربیت شنوایی نیز در آنها زودتر انجام می‌شود چرا که بهترین سن جهت توانبخشی شنوایی زیر 2 سالگی است زمانیکه هنوز گفتار آموزی را به طور کامل از دست نداده است.

وی افزود: متأسفانه تعداد مراکز توانبخشی شنوایی در کشور بسیار محدود است و البته همة این مراکز نیز از امکانات و تجهیزات برخوردار نیستند. اگر امکانات بیشتری در کشور وجود داشت شاید ردیابی و تشخیص این کودکان نیز با سرعت بیشتری صورت می گرفت. البته با امکانات فعلی نیز می توانستیم در بیمارستانهایی که دارای بخش های اطفال و نوزادان هستند بخش کوچکی نیز به بخش شنوایی شناسی اختصاص دهیم که متأسفانه به دلیل پولساز نبودن این بخش بسیاری از بیمارستانها مایل به دایر کردن آن در بیمارستان نیستند.

دکتر صدایی در خصوص روش کاشت حلزون در کودکان گفت: کاشت حلزون در کودکانی که به هیچ عنوان امکان استفاده از سمعک برایشان وجود ندارد امکان پذیر است در غیر اینصورت ترجیح می دهیم از روشهای غیر تهاجمی استفاده کنیم.

وی گفت: به والدین تذکر می دهیم که از ازدواج های فامیلی خصوصاً اگر در سوابقشان مشکلات شنوایی وجود دارد خودداری کنند. استفاده از برخی داروها در دوران بارداری و یا انجام رادیوگرافی در ماههای اول بارداری می تواند کودکانشان را با مشکلات شنوایی مواجه سازد. همچنین توصیه می‌شود که هنگام شیردهی به نوزاد حتی الامکان او را در آغوش نگاه دارند و یا در حالت مایل قرار دهند تخت خواباندن نوزاد هنگام شیردهی موجب ایجاد اختلال شنوایی خواهد شد. با توجه به ارتباط حلق و گوش از طریق لوله استاش، صحبت کردن از پشت سر کودک و یا از طرفین گوشها می تواند به مادرها کمک کند تا مشکلات کم شنوایی را در کودکان تشخیص دهند که البته کار دقیقی نیست زیرا گاهی با مشکلات دیگر اشتباه می گردد، اما به طور کلی توصیه می‌شود که برای تشخیص مشکلات شنوایی در کودکان به مراکز شنوایی شناسی مراجعه کنند چرا که برخی از مشکلات شنوایی مانند اوتیت که در کودکان بسیار شایع است تنها از طریق دستگاه های مختلف قابل تشخیص است و فعلاً از طریق خودآزمایی قابل تشخیص نمی باشد.

انتهای پیام