گیاه چای منبع غنی از کاتچین‌ها می باشد که بیشترین اثرات ضد میکروبی و سایر اثرات درمانی به این کاتچین‌ها به خصوص اپی گالوکاتچین گالات که منحصر به گیاه چای می باشد، مربوط است.

به گزارش سرویس «پایان‌نامه» خبرگزاری دانشجویان ایران واحد علوم پزشکی تهران، علیرضا اسدی، دانشجوی دانشکده پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران در رساله کارشناسی علوم آزمایشگاهی خود آورده است: گیاه چای Camellia sinensis یک درخت همیشه سرسبز متعلق به خانواده Theaceae است که برگ های این گیاه حاوی پلی فنل‌های اختصاصی و یک آنزیم پلی فنل اکسیداز می باشد.

اثرات ضد میکروبی چای به دو صورت مستقیم و غیرمستقیم عمل می کند. اثرات مستقیم چای ممکن است باکتریواستاتیک یا باکتریوسید باشد و اثرات غیرمستقیم چای روی باکتری‌ها با واسطه اثر بر آنزیم‌های پروتئین است که این فعالیت از خصوصیت astringency چای ناشی می شود.

اثر دیگر چای جلوگیری از توسعه مقاومت آنتی بیوتیکی است که کاتچین‌های چای با برداشت رادیکال های آزاد باعث این عمل می شوند.

همچنین در باکتریهای اسپوردار باعث کاهش مقاومت گرمایی اسپورها می شود.

از دیگر مکانیسم های احتمالی چای بر باکتریها عمل کردن کاتچین های چای به عنوان سیدروفور است که آهن محیط را جذب کرده و از دسترس باکتری دور می کند.

گفتنی است تاریخچه چای به عنوان یک نوشیدنی به چین در حدود 2700 سال قبل از میلاد مسیح در زمان امپراتوری Shen Nung برمی گردد.