براساس یافته‌های یک پژوهش، استفاده موضعی از عسل می تواند با افزایش میزان تشکیل مجدد بافت پوششی و کاهش شدت و وسعت التهاب به بهبود روند التیام زخم کمک کند.

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) واحد علوم پزشکی تهران، عسل از دیرباز به عنوان دارویی مؤثر برای التیام زخم در طب سنتی استفاده شده است.

دکتر رضا صداقت، استادیار علوم تشریح و پاتولوژی دانشکده پزشکی دانشگاه شاهد نیز در پژوهشی اثرات استفاده موضعی عسل را بر جنبه های هیستوپاتولوژیک فرآیند زخم ارزیابی کرده است.

برای این منظور 60 رت با شرایط یکسان و مشابه انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه مورد و شاهد تقسیم شدند. سپس برش‌های جراحی روی پوست آنها ایجاد شد و تنها رت‌های موجود در گروه مورد، عسل دریافت کردند.

در بخشی از این پژوهش آمده است: رت‌های موجود در هر دو گروه بر اساس فواصل زمانی معین به شش زیرگروه تقسیم شدند. در انتهای هر فاصله زمانی در زیرگروه موردنظر بعد از کشتن رت‌ها، نمونه‌ای از پوست محل زخم گرفته شد و نمونه‌های بافتی در محلول فرمالین 10 درصد جمع آوری شده و از طریق استاندارد قالب گیری در پارافین آماده سازی شدند.

جهت بررسی تغییرات هیستوپاتولوژیک، مقاطعی با ضخامت 5 میکرومتر بریده و با روش هماتوکسیلین و ائوزین رنگ آمیزی شدند.

وی می‌افزاید: هیستوپاتولوژی اختلافات معنی داری را به لحاظ شدت و وسعت التهاب و میزان تشکیل مجدد بافت و پوشش بین دو گروه مورد و شاهد نشان داد.

در بخش دیگری از این پژوهش آمده است: نتایج به دست آمده از این تحقیق نشان می دهد که استفاده موضعی از عسل می تواند با افزایش میزان تشکیل مجدد بافت پوششی و کاهش شدت و وسعت التهاب به بهبود روند التیام زخم کمک کند.